Commentaar voor deze pagina

Dag 3 – Een echt speciale dag

8 juni 2009 Hoenderloo - Eutin

De regen van de vooravond was op deze maandag ochtend helemaal verdwenen en we konden onze fietstocht in stralende zonneschijn hervatten. De stemming was opgetogen en het was een plezier om weer op de fiets te gaan zitten en door het prachtige landschap te rijden.
Aan het startpunt, de kerk in Warnsveld, tegenover het restaurant “De Pauw” werden we opgewacht door een hele delegatie van de Reumapatiëntenvereniging Zutphen e.o. onder andere Ria de Bie (voorzitter), Kees Rietbergen (penningmeester), Ine Poorterman en Wietske Koops (algem. bestuurslid – fotografe).
Zie foto’s op http://picasaweb.google.be/bariecop2009.

Het was weliswaar een korte maar heel hartelijke ontmoeting met onze Nederlandse collega’s uit Zutphen, die vol bewondering waren voor onze onderneming. T-shirts werden tegen munt bonbons geruild en we waren weer op de fiets richting Haaksbergen.

Het was een prachtig parcours op brede en platte fietspaden, door een groen, groen landschap met grote hoeven en imposante huizen. Vanuit de voorzetel van een pino-tandem heb je trouwens een spectaculair zicht op de omgeving en met Erwin als “back seat driver” die alle werk deed, had ik genoeg tijd om het landschap te bewonderen en foto’s te nemen.
Zo fietsten wij gezellig babbelend tot aan de wondermooie watermolen in Borculo.

Omdat ik met de hulp van Nele de internationale tam-tam had getrommeld en ons avontuur over de grens al een bepaalde beroemdheid had gekregen, werden we in Borculo (tussenstop) vergezeld door Ingrid Visser. Naar een veel te korte babbel en een frisdrankje fietste de gele stoet gezellig verder naar Haaksbergen.

De verwelkoming in Haaksbergen was geweldig! 10 leden van de reumapatiëntenvereniging Haaksbergen en 3 personen van de regioraad stonden ons op te wachten met een spandoek. Men had zich eigenlijk niet kunnen voorstellen, dat de Belgen in zo’n grote gemengde groep door Europa zouden fietsen om ontstekingsreuma in de kijker te zetten. Maar ja, je moet grote middelen inzetten om aandacht te trekken.

Alhoewel de echte lunchpauze hier op de parkeerplaats bij Recreatiebad De Wilder voorzien was, is er besloten geweest, alleen maar een tussenstop in te leggen en nog verdere 8 km te fietsen en dan definitief te stoppen.

Spijtig genoeg hadden wij in Haaksbergen veel te weinig tijd om gedachten te wisselen met onze Noorderburen. Niet iedereen van de Nederlandse patiëntenvertegenwoordigers kon ons verder begeleiden tot naar Buurse (Stendermolenweg). Natuurlijk hebben wij de gele T-shirts cadeau gegeven en voor de hongerige achterblijvers ook lunch pakjes uitgedeeld maar het is toch niet hetzelfde dan lekker samen lunchen en praten enz.

Maar uiteindelijk zijn we toch nog, samen met een behoorlijk aantal gemotiveerde Nederlandse fietsers en 8 km verder, op een heel mooie plek van puur natuur beland, waar we allen samen middag gegeten hebben. Sommige Nederlandse patiënten hebben ons op een scootmobiel begeleid maar voor anderen waren we te vlug en ze konden ons niet bijhouden. Dat was natuurlijk spijtig.

Het was ondertussen een uurtje later geworden dan voorzien en we moesten ons spoeden om fietsen en fietsers in de vrachtwagens en de bus te laden want we hadden nog 400 km voor de boeg om Eutin te bereiken.

Omstreeks 18.40 uur, en nog altijd in de bus, kregen we een telefoontje van Fabrice en Jean-Paul met de melding dat een van de vrachtwagens (met aanhangwagen) pech had: de koppeling had het begeven en was niet onmiddellijk te herstellen, en dit midden in Duitsland (Osnabrück) !

De jongens hebben het voortreffelijk gearrangeerd: een vervangvrachtwagen gehuurd, alle fietsen omgeladen en zo vlug mogelijk weer de straat op naar Eutin en naar hotel “Mevr. De Uil” waar ze pas om 04.00 uur ’s ochtends toekwamen, doodmoe maar in goede gezondheid.

What a day !!

Ria

Ken je dit gevoel - Dag 3

Ken je dit gevoel ? Eerst es naar buiten kijken om je te vergewissen van het weer omwille van de voorbije regendag? En ja, het zat ok, deze keer. Hoenderloo in de zon, de moraal op zenith. Schitterend ontbijt met toch wel heel veel deelnemers die scherp stonden. Met de bus een eindje gereden en dan openbaarde zich Oost-Gelderland in al zijn glorie. Superbrede fietspaden, supercontente fietsers, en vriendelijke Nederlanders! Nu om 23u56 slaat de vermoeidheid toe. Ja, ik herinner mij nog de 57 km met de ontmoeting met 2 ontvangstcomités van Reumaliga’s (terug die betrokkenheid en grenzeloze solidariteit) , prachtige velden, heel veel mooie schuren en uiterst nette huizen en voortuinen. Rijke streek, jawel.

Nogmaals : een toffe groep en hoed af voor de organisatoren met hun professionele aanpak! Om de 10 à 15 km een verfrissing en een opkikker : drank en caloriebars, met uiteindelijk een middagmaal, onder saladevorm, aangeboden door sponsor Star Meals. Ik had een gesprek met een patiënt die zich, hoe paradoxaal ook, anders en misschien wel ‘rijker’ tegen het leven aankijkt dan voorheen. Een rijk leven zit, hoe cliché ook, in de kleine dingen des levens. Genieten van de mogelijkheden, binnen de beperktheden van het tegenpruttelende lichaam. Ik kan iedereen in mijn organisatie (het ziekenfonds) aanraden om eens een dag mee te fietsen. Positief geformuleerd : behoud of versterk de voeling met de leden , blijf in contact met de basis, luister naar de noden en de kansen om de dienstverlening kwalitatief te versterken.

De 3de dag van een traject is en blijft de achillespees. Ook deze editie werd niet gespaard… Eén van de vrachtwagens ging defect op de autostrade in Duitsland en werd weggetakeld voor het een herstelling. Een alternatieve vrachtwagen met de overgeladen fietsen, vermoeide chauffeur en begeleiders, bezorgde organisatoren, enfin… het gekende verhaal van de wet van Murphy met uiteindelijk een happy end.

Gelukkig kregen we na een busrit van 400 km een stevig Duits avondmaal en een fijn bed in Eutin. See you tomorrow!

Pino-kriebels of dag 2 van ons avontuur (Hasselt – Hoenderloo)

Prima weer nog in de ochtend toen we vertrokken zijn in Roosteren en alles verloopt naar plan. Wij rijden door een schitterend landschap met typisch Nederlandse huizen. Het parcours is plat en het is makkelijk en aangenaam fietsen voor het goede doel en tegen reuma!

Jan Lenaerts was in de greep van de “pino-kriebels” en na 10 km fietsen en bij onze eerste stop in Maasbracht kon hij het gewoon niet meer uithouden en moest een pino testen. Hop op de mijne en omdat Jan een ervaren fietser is, was er geen enkel probleem.

Op weg naar Weert kwamen wij ook door een kangoeroepark met kleine witte en bruine kangoeroes. Heel speciaal!

Piet had al lang de “pino fever” maar dat was geen probleem want Jan en Erwin lieten na de lunchpauze in Weert de fiets achter en gingen hard lopen om een keertje iets anders te doen. Dat was Piet’s kans om op de pino te rijden en hij heeft flink geoefend op de parking van het restaurant De Tos (lunchpauze). Piet zegt dat hij zenuwachtig was maar ik heb er niets van bemerkt.

Ik had dus op één dag 3 knappe jonge pino partners!! Tof!

Marleen had ook de kriebels en was gelukkig, het voorzitje op een pino te pakken te krijgen. Zij fietste meestal met Chris, een van de 3 Zuid-Afrikaanse deelnemers.

In het Natuurpark van Someren-Heide, ongeveer 23 km verder, hebben wij de lopers weer opgepikt of liefst, zij hebben op ons moeten wachten want ze waren vlugger dan het peloton! Jan en Erwin hebben een 2de ronde gelopen om de fietsers de kans te geven, hun triomfantelijk te kunnen ontvangen!

Maar de jongens waren moe en zijn gaan rusten in de bus terwijl het peloton in de gietende regen naar de eindhalte in Meije fietste, waar we kletsnat de bus richting Hoenderloo instapten.

Vracht- & bestelwagen waren even de weg kwijt geraakt en sommige dappere vrijwilligers bleven in de regen staan om de fietsen te bewaken tot dat de transportwagens toekwamen.

Ondanks de koude gratis douche is niemand ziek geworden en na een warme echte douche in het hotel en een heerlijk diner was iedereen weer topfit – om te gaan slapen.

Een heel fijne dag!

Ria

Dagboek van een (niet) fietser: Dag 2

DAG 2 : ZONDAG 7 JUNI

Thuis wordt vandaag gestemd, hier wordt gefietst. Onze vadertjes worden evenwel ook hier eerst in de bloemetjes gezet.

Om 8.30 uur terug op de fiets (pino), richting Roosteren. We verlaten België in een aangenaam weertje, het is leuk fietsen in een rustige omgeving en mooie natuur. Ook vandaag is de sfeer in de groep opperbest. Ik krijg een snelcursus Zuid-Afrikaans, ze zijn met zijn drieën, en er wordt veel gelachen. Nederlands, Frans, Engels, het omschakelen van de ene taal naar de andere gaat hier even snel als het schakelen met de versnelling van onze fietsen.

Na de middag moet ik noodgedwongen in de bus blijven, er is geen zitje vrij op de pino, en zelf fietsen wordt me streng verboden door de dokters hier. Een beetje ontgoocheld, val ik in slaap, ik heb blijkbaar inderdaad meer rust nodig dan ik dacht. Als ik wakker word, valt de regen met bakken uit de lucht. Nu ben ik blij in de bus te zijn gebleven, maar ik voel toch mee met het arme peloton dat doorweekt en verkleumd, doorzet tot het eindpunt van de dag, Hoenderloo. Er werd 57 km gefietst en zijn nog steeds netjes op schema.

PS. Eén kleine tegenslag: een volgwagen met aanhangwagen voor fietsen, rijdt verloren.

In de gutsende regen blijven enkele helden bij de fietsen waken. Het wordt laat als die ons uiteindelijk vervoegen. Aangezien we hier alles samen doen, gaan we dan ook met zijn allen “samen” laat naar bed.

Marleen Vansteenkiste

2de dag Hasselt - Hoenderloo

Het was een pittige rit vandaag, op een drafje naar meer dan 60 km op de kilometerteller. De fietspaden zijn wonderlijk in Nederland en de voortuintjes kraaknet met statige lindebomen ingebed in buxusperkjes.


Even opmerkelijk : toen we langs het Julianakanaal fietsten ontlokte de bloemengeur een opvallende uitspraak van ja, één van de Zuidafrikaanse dokters of patiënten : it smells like snake flesh, python.

Na schitterende passages in piepkleine dorpjes , net na de lunch, blijkt nogmaals dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan : Erwin en Jan lieten de fiets achter en volgden de deelnemende fietsers al lopend! Tot onze stomme verbazing, 24 km verder, bleken deze dapperen eerst te zijn aangekomen aan de laatste stop. We kunnen er nog steeds niet over zwijgen. Moet gezegd : het was een schitterende mogelijkheid voor mij om voor de eerste maal met een PINO te fietsen, samen met Ria. Een PINO is een speciale tandem waarbij iemand vooraan plaatsneemt en ook de pedalen stevig kan indrukken. Na wat evenwichtsoefeningen en met wat klamme handen (wat mij betreft), slaagden we glansrijk in onze opzet : veilig het einde halen. Niet in ideale omstandigheden want de hemelsluizen gingen letterlijk open en het peloton van de hoop kwam kletsnat aan...

Ik moest denken aan het schitterende artikel in het Belang van Limburg (2 pagina's) van de journalist Gunter Willekens afgelopen zaterdag naar aanleiding van onze tocht. Hij liet hierin een familie aan het woord wiens dochter reuma had. "Ze klaagt nooit over pijn" vertelde één van de ouders... In een flits herinner ik mij de foto van het meisje : glimlachend en vastberaden. Tijdens de helse kilometers door de regen en wind... stilte en vastberaden gezichten. Geen klaagzang. Nie pleujen zeggen ze in Gent. Dr. Rik Joos had me vandaag nog een heerlijke boutade toevertrouwd. Hij zei : het is als een droom in een frietzak. Met deze zalige gedachte sluit ik af en probeer ik nog wat foto's op de blog te plaatsen.

Tot morgen.

Piet Van Eenooghe

Wat het hulle nou net gesê?

Wat doen jy Donderdag ? Hoekom ? Is jy lus om met my en Albert (Joubert) Belgie toe te vlieg om met die BaRiE Groep op fietse te toer?

Uh..., o.k! So het Chris Scott my verlede Maandag verras, nadat een van die 3 Suidafrikaners wat genooi is om aan hierdie wonderlike geleentheid deel te neem dit nie meer kon maak nie. En nou sit ek op die bus op pad Eutin toe, nadat ons die afgelope 3 dae sowat 180 km van Brussels deur België, en Holland na Duitsland op fietse gery het.

Ons eindpunt is Copenhagen en die rede hoekom ons hierdie taak aangepak het, is om mense bewus te maak van rheumatiese siektes. Ek self ly aan jig artritis (gout arthritis) wat my vir jare gepla het, maar as gevolg van die regte medisyne en die reelmatige gebruik daarvan het ek in 2007 met Chris en Albert daarin geslaag om Afrika se hoogste berg te klim, ene Kilimanjaro (5895 meters bo seevlak)